Description
La Famille, une alliance interstellaire de civilisations voyageant dans l’espace, envoie en permanence des moniteurs à la recherche de nouveaux membres potentiels. Lorsque le moniteur affecté à une petite planète bleue — apparemment insignifiante — rompt soudainement tout contact avec la Famille, un nouveau moniteur est dépêché pour mener l’enquête. Sous les traits de Gashansunnu, prêtresse d’une déesse locale, elle se retrouve dans un monde primitif où tribus et cités s’affrontent pour survivre. Mais, au sud, un roi mystérieux s’est levé, qui, avec une rapidité presque divine, a bâti un puissant empire.
Avis
Score moyen 5 / 5
Na de succesvolle en heerlijk absurde reeks De Ruiterlijke Confessies van Dragon Dragon verandert Simon Spruyt zijn penseel van schouder. Met “De Maanwandelaar” levert hij een ambitieuze graphic novel af waarin historische fictie, filosofie, religie en sciencefiction op een verrassend natuurlijke manier samenvloeien. Het resultaat is een origineel en gelaagd verhaal dat ondanks zijn zware thema’s bijzonder toegankelijk blijft.
Voor deze graphic novel keert Spruyt terug naar de bakermat van onze beschaving. Het verhaal speelt zich af rond 2000 voor Christus, in de wereld van de Mesopotamische en Egyptische culturen. Inspiratie vond de auteur onder meer in het Bijbelboek Genesis en in de roman “Jozef en zijn broers” van Thomas Mann. Toch wordt dit geen klassieke Bijbelse hervertelling. Spruyt voegt er een sciencefictionlaag aan toe die het verhaal een geheel eigen identiteit geeft.
Centraal staat Avram, de aartsvader Abraham uit de Bijbelse traditie, die met zijn stam op zoek is naar een veilige plek om zich te vestigen. Zijn tocht naar het beloofde land Kanaän vormt de ruggengraat van een verhaal over macht, geloof, liefde, verraad en het verlangen naar een betere toekomst.
De invalshoek is echter bijzonder origineel. Het verhaal opent wanneer een buitenaardse observator het contact met zijn interstellaire thuisbasis verbreekt. Een tweede waarnemer wordt naar de aarde gestuurd om zijn lot te achterhalen. Deze verschijnt in de gedaante van Gashansun, een priesteres van de godin Ishtar uit de Babylonisch-Assyrische mythologie.
Tijdens haar zoektocht komt ze terecht in Shechem, het huidige Nablus op de Westelijke Jordaanoever, waar ze kennismaakt met Avram en zijn nomadische gemeenschap. Haar opdracht is strikt observerend: ze mag de ontwikkeling van de menselijke beschaving niet beïnvloeden. Dat blijkt echter makkelijker gezegd dan gedaan.
Via haar voortdurende gesprekken met een monitor in de ruimte ontstaat een interessante wisselwerking tussen afstandelijke observatie en menselijke betrokkenheid. Regelmatig wordt Gashansun eraan herinnerd het zogenaamde zelfbeschikkingsprotocol niet te schenden. Vooral de omgang met slavernij en geweld roept bij haar vragen op.
Deze dialogen zorgen niet alleen voor een vleugje humor, maar bevatten ook een aantal scherpe filosofische bedenkingen. Zinnen als “Ontvoogding door onderwijs is een beproefde methode” of “Elk lichaam is een uniek kruispunt in tijd en ruimte” blijven nog lang nazinderen.
Wanneer Avram besluit zich nabij Beth El (huis van God) te vestigen, komt het verhaal in een stroomversnelling terecht. De gebeurtenissen rond zijn dochter Dinah en de prins van Shechem leiden tot spanningen, politieke onderhandelingen en uiteindelijk een bloedige confrontatie. Ook de Egyptische farao raakt betrokken in de machtsstrijd. Tegelijk groeit de spanning rond de buitenaardse observatoren, die steeds meer verstrikt raken in het lot van de mensen die ze eigenlijk enkel zouden mogen observeren.
Naast het sterke verhaal is vooral het visuele luik indrukwekkend. Het artwork van Spruyt behoort zonder twijfel tot het mooiste dat hij tot nu toe heeft afgeleverd. De tekeningen zijn duidelijk geïnspireerd op Mesopotamische reliëfs, Oud-Egyptische kunst en archeologische vondsten. Sommige pagina’s ogen haast als museumstukken.
Net als in “De Tamboer van Borodino” uit 2021werkt de auteur met ecoline, aangevuld met potlood. Voor de woestijnlandschappen kiest hij zachte aardetinten, okergeel en warme bruintonen. Die kleuren contrasteren prachtig met het opvallende blauw dat geregeld opduikt en de pagina’s extra diepte geeft. Het resultaat is een graphic novel die niet alleen leest als een verhaal, maar ook bewonderd kan worden als een kunstwerk.
Dat begint al bij de bijzonder sterke cover, die meteen de toon zet. Ook de schutbladen, geïnspireerd op de beroemde Standaard van Ur, tonen hoeveel zorg en historisch onderzoek in dit project zijn gekropen.
Met “De Maanwandelaar” kiest Simon Spruyt voor een ongewoon onderwerp en een gedurfde combinatie van genres. Die gok pakt uitstekend uit. Deze graphic novel biedt avontuur, filosofische reflectie en visuele pracht in één pakket. Bovendien is dit zo’n boek dat bij een tweede of derde lezing alleen maar rijker wordt.
Een indrukwekkende en bijzonder originele graphic novel die bewijst dat historische verhalen en sciencefiction perfect samengaan.(HV)
www.sprokkels-en-brokkels.be
tentez de gagner un chèque cadeau d'une valeur de €5 Rédiger un avis