In mijn dorp aten ze katten

In mijn dorp aten ze katten is een one shot graphic novel met een titel die meteen als een dreun binnenkomt. Nog voor je één pagina omslaat, suggereert de cover al waar het naartoe gaat: de donkere blik van een jongen en de schaduw van een slager die aan het werk is. Wie erg gehecht is aan katten, zal zich bij momenten ongemakkelijk voelen, al kiezen de makers eerder voor suggestie dan voor gratuit shockeffect. 

We volgen Jacques, die samen met zijn zus Lily opgroeit in een verstikkend, gewelddadig gezin. De moeder is verbitterd, de vader is een vrachtwagenchauffeur en domineert met harde hand. Jacques blijkt bovendien te lijden aan congenitale analgesie: hij voelt geen pijn. Wat in een ander verhaal een medisch detail zou zijn, wordt hier een narratieve motor én een wapen. Jacques is niet het soort kind dat nog zorgeloos in de rivier gaat spelen; hij observeert, analyseert en reageert met een koele branie die tegelijk afstoot en intrigeert. 
Wanneer Jacques en Lily in het bos een afschuwelijk dorpsgeheim ontdekken, kantelt alles. Jacques zet een gevaarlijk spel van provocatie en chantage in gang: een kat-en-muisspel waarin je vooral niét de kat wil zijn. De afloop is bloedig, en wat volgt is geen heldenreis, maar een neerwaartse spiraal waarin overleven, schuld en geweld in elkaar haken. 

Philippe Pelaez kiest voor een bijzonder immersieve vertelvorm: Jacques richt zich geregeld rechtstreeks tot de lezer. Die voice-over trekt je het verhaal in en maakt je bijna medeplichtig. Francis Porcel versterkt dat effect met expressieve gezichten, een sobere maar rake enscenering en een kleurgebruik dat emoties en tijdlagen (herinnering versus heden) duidelijk markeert. 

Een rauw, beklemmend maar opvallend fijn gecomponeerd album, niet voor gevoelige zielen, wél voor lezers van sterke sociale noir.