Omschrijving
Watertijdperk deel 1 van 2
Ex Libris = UITVERKOCHT (Bij eerste uitzet waren 39 ex librissen beschikbaar).
Heb je onze maandbrief van augustus gemist? dan kan je via deze link nog veel meer info over deze strip en auteur lezen: Benjamin Flao en Het Watertijdperk.
Met Het Watertijdperk (oorspronkelijk L’âge d’eau) brengt Benjamin Flao een indrukwekkende graphic novel die tegelijk dystopie, roadmovie en poëtische natuurfabel is. Het verhaal speelt zich af in een nabije toekomst waarin het water definitief gewonnen heeft. Grote delen van het land staan onder water, steden verdwijnen achter dijken en complete gemeenschappen proberen te overleven op drijvende woningen, geïmproviseerde nederzettingen en kleine stukken droog gebleven land.
Toch is Het Watertijdperk geen klassieke post-apocalyptische strip vol geweld en wanhoop.
Benjamin Flao kiest bewust voor een veel menselijkere en contemplatieve benadering. Centraal staat een familie die weigert zich neer te leggen bij de nieuwe orde, terwijl de overheid overlevenden probeert onder te brengen in streng gecontroleerde opvangzones achter enorme dijken. Jeanne leeft op een drijvende woning ergens in een overstroomde streek. Haar zonen, Hans en Gorza, gaan samen op vaartocht met een mysterieuze blauwe hond die bijna als een mythische gids door het verhaal dwaalt.
Visueel behoort Het Watertijdperk zonder twijfel tot het sterkste werk van Benjamin Flao. Zijn tekeningen zijn rijk aan details, met uitgestrekte waterlandschappen, half verzonken gebouwen en indrukwekkende luchten die soms bijna schilderachtig aanvoelen. Flao’s achtergrond als reiziger en reportage-tekenaar is duidelijk zichtbaar in de manier waarop hij landschappen en personages observeert. Elke pagina ademt een tastbare liefde voor natuur, textuur en licht.
Benjamin Flao gebruikt dat post-apocalyptische uitgangspunt niet voor spectaculaire rampscènes of klassieke actie. Het Watertijdperk is vooral een contemplatieve en menselijke strip over aanpassing, verlies en overleven. De klimaatcrisis vormt duidelijk de achtergrond van het verhaal, maar Flao kiest bewust voor nuance en poëzie in plaats van doemdenken. Tussen de overstroomde ruïnes zoekt hij net naar nieuwe vormen van vrijheid, verbondenheid en samenleven.
Reviews
Gemiddelde score 5 / 5
Mijn gedacht: Het westen van Frankrijk is grotendeels overstroomd en het water rukt steeds meer op. Rond de steden werden steeds grotere dijken gebouwd waarachter de inwoners veilig zijn. Om die veiligheid te garanderen, wordt de ordehandhaving flink aangescherpt. Buiten de dijken zijn er her en der nog eilandjes waar groepjes 'travellers' met hun bootjes zich aanpassen aan de nieuwe realiteit. Het is bescherming en zekerheid versus vrijheid en flexibiliteit. Het zou netjes evenwichtig kunnen zijn, maar zoals steeds vinden beide groepen dat zij - en enkel zij - gelijk hebben. De stedelingen willen de waterbewoners achter de veilige dijken brengen. Achter diezelfde dijken zijn er saboteurs actief die vinden dat de inwoners hun oogkleppen moeten afleggen en zelf moeten beginnen na te denken. En dan is er nog een hond. Een blauwe hond. Een blauwe hond die gedachten kan lezen en het gedrag van mens en dier kan beïnvloeden.
Benjamin Flao is er met Het Watertijdperk in geslaagd een heel boeiende wereld te scheppen. Grafisch kiest hij voor een grove, brute schetsachtige tekenstijl die hij heel lief en warm inkleurt met waterverf. De rode draad binnen de uitgaves van Uitgeverij Lauwert is meestal een opvallende grafiek. Maar deze keer was de stijl geen liefde op het eerste gezicht. Al lezend geraakte ik er wel helemaal van in de ban. Dit zijn geen illustraties bij een stukje tekst, maar echt verlengstukken van de dialogen. De aquarellen en zeker die in de buitenwereld, vatten perfect het licht en de bewegingen van het water. Ook de druk binnen de dijken is zo voelbaar. Dit is echt een heel goede tekenaar.
Om zijn plot te verduidelijken, zette de Fransman een familie centraal. Jeanne, de moeder, verkoos de vrijheid van het water. Haar twee volwassen zonen, Hans en Groza, zijn al evenzeer twee buitenbeentjes. Groza kan je nog het best omschrijven als een menselijke otter - jaja -, en is een al even bizarre figuur als de blauwe hond. Hans heeft een dochter Vinee in de stad die inwoont bij zijn ex. Vinee voelt zich niet thuis en de stad, en samen met Hans wil ze los en vrij zijn. In het eerste deel wordt de nieuwe wereld je stapsgewijs duidelijk gemaakt. Stapje voor stapje wordt er explosieve cocktail van angst, terreur en anarchie gemengd die zou ontploffen in het tweede deel. Wat was ik mis. In deel twee staat het water centraal. Onbeheersbaar en toch rustgevend. De personages worden zelfs helemaal ondergeschikt aan het nieuwe evenwicht die het water bepaalt. Hun verhaal doet er niet meer toe. en het geeft niet. En dan is er nog die hond. Een hond met een hemelsblauwe vacht.
Het Watertijdperk is geen hapslikwegverhaaltje. De strip neemt je mee op een grillig pad tussen droom en harde realiteit. Dit kon enerzijds een nieuwe Simon van de Rivier en anderzijds een nieuwe strip van Victor Meijer zijn, maar het is een unieke Benjamin Flao geworden. Prachtig en machtig maar soms niet te vatten. Ik moet hem zeker nog een keertje lezen. Die blauwe hond, he. Maar nu al ben ik heel blij dat een uitgever het lef had om dit te vertalen. Aanrader voor wie buiten de lijntjes wil lezen én wil genieten van een toptekenaar.
In een overstroomd Frankrijk in de nabije toekomst bezoekt Hans zijn moeder, die aan een rivier woont. Hij wil haar meenemen naar de stad, voordat ze er door de overheid toe gedwongen wordt. De oude vrouw weigert resoluut. Hans vertrekt onverrichterzake.
Broer Gorza gaat wel mee – een grote, grove man met dito snor, die slechts onverstaanbare klanken uitstoot. Met hun blauwe hond raken de broers verzeild in benauwde situaties. Intussen loopt Hans rond met het verdriet van zijn echtscheiding en gemis van zijn dochter.
Benjamin Flao zet realistisch een wereld vol water en karakteristieke figuren neer, waarin rauwdouwer Hans zich als een vis thuis lijkt te voelen. De tekeningen roepen een gevoel van weidsheid op, van onbegrensde mogelijkheden en avontuur. Tegelijkertijd hangt er telkens een zekere dreiging in de lucht. Het is een roadtrip, met zowel een emotionele als een filosofische component. De hond vertegenwoordigt het laatste: van een afstand laat hij zijn gedachten los over de mensheid en de wereld. De voorliefde voor de natuur die in ‘Het verborgen leven van bomen’ al werd geëtaleerd komt ook in ‘Het watertijdperk’ uitbundig voorbij. Pracht album! brond: www.striptip.nl
win een cadeaubon ter waarde van €5 Schrijf een review