Description
Après la tempête est le deuxième ouvrage du jeune auteur belge Jean Cremers publié en néerlandais par les Éditions Lauwert, après le succès de La mer ouverte (De open zee). Avec ce nouveau livre, Cremers confirme sa place dans le paysage de la graphic novel contemporaine : une œuvre personnelle, attentive au quotidien, portée par une écriture visuelle particulièrement forte.
Hélène retourne régulièrement dans la maison de ses parents. D’ordinaire, ces visites sont brèves et pratiques : passer dire bonjour, partager un repas, reprendre son souffle un instant. Mais cette routine prend une tout autre dimension lorsqu’une violente tempête éclate et inonde rapidement la région.
À cause des intempéries, les routes deviennent impraticables et le confort moderne disparaît : plus d’électricité, plus de réseau, aucune possibilité de repartir. Hélène est contrainte de rester pour la nuit dans la maison familiale, coincée avec ses parents, Fernand et Jacqueline.
Cette proximité forcée n’est pas un simple ressort narratif : elle devient le moteur du récit. Dans cet espace clos apparaissent des moments d’attention véritable — de petits gestes, des regards, des silences qui disent souvent plus que les paroles.
Fernand, un homme obstiné doté d’une âme d’artiste, tente de masquer son déclin derrière une certaine bravade. Mais la vieillesse ne se laisse pas ignorer : la fatigue, la frustration et la fragilité du corps s’invitent peu à peu dans les pages. Jacqueline, de son côté, lutte contre les premiers signes de la maladie d’Alzheimer. Cremers représente cette maladie avec délicatesse : non pas comme un effet dramatique, mais comme une transformation progressive qui modifie le quotidien et redéfinit les relations.
Hélène aussi porte quelque chose qu’elle peine à nommer. Dans sa posture, son silence et sa tension à peine perceptible, on devine qu’une autre tempête gronde ailleurs, dans sa vie. Peu à peu, il devient clair qu’elle est prise dans une relation toxique. Cremers choisit la suggestion plutôt que la représentation explicite de la violence : le récit montre surtout les conséquences — la honte, l’effacement de soi, la prudence constante dans les mots.
Cette approche fonctionne parce que l’auteur ne réduit jamais ses personnages à de simples rôles. Chacun reste profondément humain : parfois attentionné, parfois défaillant, parfois douloureusement sincère. Le lecteur n’est donc pas poussé vers un jugement, mais vers la compréhension.
Visuellement, l’album est d’une grande maîtrise. Les dialogues sont rares et précis ; souvent, l’image prend entièrement le relais. Le rythme est calme, mais la tension se loge dans ce qui reste sous la surface : ce qui n’est pas dit continue de résonner longtemps après.
Ce qui rend Après la tempête si juste, au final, c’est l’équilibre entre gravité et espoir. C’est un livre sur la vieillesse et la maladie, mais aussi sur la protection. Sur la violence conjugale, mais aussi sur le moment où quelqu’un trouve enfin la force de parler.
Avec cet album, Cremers prolonge la ligne thématique que les lecteurs ont découverte dans La mer ouverte : l’eau comme élément, mais surtout comme miroir de ce que les êtres humains tentent de refouler. Ici, l’horizon est plus étroit, plus intime — et c’est précisément ce qui rend le récit encore plus bouleversant.
Avis
Score moyen 5 / 5Hopelijk loopt het storm voor deze aangrijpende strip, want dat verdient Cremers wel. De Waalse auteur doet het nog beter dan met ‘De open zee‘. De overstromingen van juli 2021 in de provincie Luik hebben als inspiratie gediend, maar dit verhaal gaat vooral over de slachtoffers (dochter, ouders, buurman) die ingesloten geraken door het wassende water. Cremers schrijft fantastische dialogen, maar weet ook te vertellen met enkel beelden en stiltes. Zijn sensuele, losse maar poëtische stijl weerhoudt hem er niet van om een hard verhaal te vertellen over mensen die getroffen zijn door het leven in al zijn onvoorspelbaarheid, maar toch blijven doorzetten. Met slechts vier hoofdrolspelers weet hij je op het puntje van je stoel te krijgen door langzaamaan hun levens en geheimen prijs te geven. Je wordt er stil van, zelfs na de storm. www.cuttingedge.be
Maatschappelijke relevante graphic novel
Met “Na de storm” levert Jean Cremers een bijzonder aangrijpend en eigentijds verhaal af dat nog lang blijft nazinderen. Een indrukwekkende prestatie van de amper dertigjarige Luikenaar. Deze maatschappelijk relevante graphic novel belicht thema’s als partnergeweld, de ongemakken van het ouder worden en de impact van Alzheimer op zowel patiënt als directe omgeving.
Voor dit veelzijdige drama putte Cremers uit zijn eigen familiale ervaringen. Net als bij het gelauwerde “De open zee” liet hij zich inspireren door de verwoestende overstromingen in de provincie Luik van juli 2021.
Dit derde deel van zijn watertrilogie draait rond de 47-jarige Hélène. Om aan het fysieke en psychische geweld van haar man te ontsnappen, zoekt ze onderdak bij haar ouders. Wanneer de waterbom losbarst, raakt ze opgesloten in het overstroomde ouderlijke huis. Daar wordt ze niet alleen geconfronteerd met haar eigen trauma’s, maar ook met de wanhoop van haar vader, die zijn vrouw langzaam ziet verdwijnen in dementie.
Vader en dochter delen elkaars angst en onzekerheid. Ondanks haar aftakelende geest voelt Hélènes moeder feilloos het verdriet van haar dochter aan. Wanneer een tweede stormgolf het huis volledig overspoelt en zelfs de bovenverdieping onder water loopt, verdwijnen haar ouders spoorloos. Werden ze meegesleurd door het water, of kozen ze er bewust voor zich niet langer te verzetten? Hélène blijft achter met pijnlijke onzekerheid.
Cremers gebruikt de storm op treffende wijze als metafoor voor de innerlijke strijd van zijn personages en hun zoektocht naar bevrijding. Om zichzelf te redden vlucht Hélène uiteindelijk naar het dak, waar ze steun vindt bij een al even geïsoleerde buurman. Hun ingetogen gesprekken werken louterend en vormen het begin van een mogelijke nieuwe start.
Een opvallend detail is de kat van de buurman, die symbool lijkt te staan voor het overlevingsinstinct van de personages, een kleine maar geslaagde vondst.
Naast de zware thematiek blijft “Na de storm” ook een verhaal over liefde, genegenheid en het belang van luisteren naar elkaar. Zonder grote woorden weet Cremers veel emotie op te roepen.
Visueel kiest hij voor een heel eigen, grillige tekenstijl waarin beelden vaak meer zeggen dan dialogen. Tekstballonnen worden spaarzaam gebruikt, waardoor de emoties des te harder binnenkomen. De zachte aquarel-inkleuring versterkt de melancholische sfeer van het verhaal. Dankzij de luchtige paginaopbouw en het beperkte aantal kaders leest deze graphic novel van bijna tweehonderd pagina’s opvallend vlot.
Dat dit verhaal maatschappelijk relevant is, staat buiten kijf. Volgens cijfers van VRT NWS werden in België in 2025 gemiddeld 185 dossiers van huiselijk geweld per dag geregistreerd, terwijl één op de drie mensen ooit met een vorm van partnergeweld geconfronteerd wordt.
“Na de storm” is geen eenvoudige lectuur, maar wel een bijzonder krachtige. Onze kennismaking met Jean Cremers maakte voldoende indruk om meteen op zoek te gaan naar de andere delen van zijn trilogie. “De open zee” is gelukkig nog verkrijgbaar, al wacht het eerste deel, “Vague de froid”, voorlopig nog op een Nederlandstalige vertaling.
Een kleine kanttekening toch: tegenover de Franstalige editie (€23,95) lijkt de Nederlandstalige versie met haar prijskaartje van €39,95 aan de dure kant.
“Na de storm” is een ontroerende en maatschappelijk relevante graphic novel die emoties en actualiteit op indrukwekkende wijze weet te combineren. Een beklijvende leeservaring van een auteur om in de gaten te houden. (HV) www.sprokkels-en-brokkels.be
Voor zijn vorige album De open zee liet Jean Cremers zich inspireren door de overstromingen in de Belgische provincie Luik in de zomer van 2021. Daarbij kwamen 39 mensen om het leven. Het water van rivieren en beken steeg door hevige regenval zó snel, dat mensen niet op tijd weg konden komen. Maar waar De open zee nog een symbolisch verhaal was over volwassen worden, daar is zijn nieuwste album Na de storm veel directer geënt op de tragische gebeurtenissen van 2021.
Na de storm begint wanneer hoofdpersoon Hélène in haar eentje bij haar ouders op bezoek gaat. Ze wrijft het bloed van haar gezicht voor ze de auto uitstapt. Wanneer ze aanbelt bij haar vader en moeder, begint het te regenen. Al snel wordt het de lezer duidelijk dat Hélène wordt mishandeld door haar partner, iets wat ze aanvankelijk verborgen probeert te houden. Maar de aanhoudende berichtjes op haar telefoon van haar man met de vraag waar ze blijft, maken haar nerveus. Iets wat haar ouders, zelfs haar dementerende moeder, opvalt.
Hélène wil op tijd vertrekken uit angst dat haar man nog bozer wordt als ze te lang wegblijft, maar de regen heeft de wegen blank gezet en ze kan niet meer weg. En het water blijft maar stijgen…
Na de storm lijkt in eerste instantie een verslag van wat de slachtoffers van de overstromingen in 2021 hebben meegemaakt. Hélène en haar bejaarde vader proberen de schade van het wassende water aanvankelijk beperkt te houden door alle spullen naar een hogere verdieping te verhuizen. Tegelijkertijd moeten zij de dementerende moeder die steeds meer de weg kwijt raakt, proberen te kalmeren. Ze proberen er het beste van te maken en elkaar te steunen. Hélène leert haar ouders opnieuw kennen nu ze gedwongen dag en nacht getuige is van wat de slopende ziekte van haar moeder voor gevolgen heeft voor alles wat er in huis gebeurt.
Maar naarmate het verhaal vordert, wordt Na de storm steeds meer een verhaal over de transformatie die Hélène doormaakt: van slachtoffer in een gewelddadige relatie tot iemand die het initiatief over haar leven weer terug durft te nemen.
Net als in De open zee vertelt Cremers dat verhaal met een minimum aan dialogen. De kracht van Cremers’ vertelling is dat hij veel kan suggereren in zijn tekeningen. Zelfs wanneer de personages zwijgend tegenover elkaar staan, lijken ze met elkaar te communiceren. En die gesprekken vormen zich bij jou als lezer als vanzelf in je hoofd. Dat alles bereikt Cremers met een opvallend eenvoudige tekenstijl.
Met Na de storm bewijst Jean Cremers dat zijn prachtige vorige album De open zee geen toevalstreffer was. Hij heeft waarlijk talent en hij heeft ook écht iets te vertellen. Cremers moet oprecht van mensen houden dat hij hen zo knap weet te treffen in zijn albums. Puik werk. Extra goed nieuws: in 2027 brengt uitgeverij Lauwert ook zijn semi-autobiografische debuut Vague de froid uit 2023 nog uit in vertaling. www.9dekunst.nl
tentez de gagner un chèque cadeau d'une valeur de €5 Rédiger un avis
