Koorddansers

Grappigste Blauwbloezen in jaren!

Een oerklassieker recenseren, heerlijk toch! De nieuwste der Blauwbloezen, “Koorddansers”, is een van de betere van de laatste jaren. Het lijkt of de tijd geen vat heeft op het fenomeen Willy Lambil. Op zijn 90ste laat hij het duo sergeant Chesterfield en korporaal Blutch nog steeds stralen. Het tekenplezier spat van de prenten af. Voeg daar het ijzersterke scenario van Neidhardt aan toe en je hebt een topalbum. Het is duidelijk dat de wereld van de Blauwbloezen geen geheimen meer kent voor de scenarist. Hij heeft de typische Blauwbloezen-humor onder de knie en zijn script steekt inventief in elkaar. Het is zichtbaar dat Lambil en Neidhardt op dezelfde golflengte zitten. Nummer 70 heeft alles wat de Blauwbloezen moeten hebben.
Naast de klassieke haat-liefdeverhouding tussen Chesterfield en Blutch is het genieten van een aantal zalige typetjes uit het Blauwbloezen-universum, als daar zijn: de nooit versagende generaal Alexander, de orakelende Stilman, de immer aanvalslustige kapitein Stark, de aartsvijand Kakkerlak en generaal Lee, leider van de Zuidelijken. Ook de manier waarop de auteurs de oorlog in al zijn hevigheid banaliseren blijft een troef.
Bijzonder aan dit album is, dat de hoofdrol is weggelegd voor Arabesk, het paard van Blutch. Na een veldslag blijven Arabesk en Blutch achter op het slagveld. Vanop zijn trouwe viervoeter Traveller overschouwt Generaal Lee de slachtpartij. Op dat moment slaat de vonk tussen Traveller en Arabesk over. Smoorverliefd volgt Traveller zijn nieuwe vriendin naar de Noordelijke kant. Lee blijft ontroostbaar achter. De Zuidelijken zijn zowaar helemaal van slag. Als Lee verneemt dat zijn paard zich bij de vijand bevindt, slaat zijn verdriet om in blinde woede. Hij dreigt met de totale vernietiging als zijn paard niet terugkomt. Als lezer kan je wel raden dat Chesterfield en Blutch belast worden met het terugbrengen. De teruggave gaat vanzelfsprekend gepaard met de te verwachten calamiteiten. Maar all’s wel that ends well als Arabesk nog een blijvend souveniertje overhoudt aan haar romance met Traveller. Ook hij bewaart een aandenken aan hun samenzijn. Lee staat voor een raadsel als zijn paard bij geringste geweerschot flauwvalt, leuke gimmick.
Zoals altijd opent het album met een antieke zwartwit prent. Deze keer een gravure van president Lincoln.
Ondanks zijn hoge leeftijd blijft het tekenwerk van Lambil op niveau ook al ogen sommige prenten wat simplistisch. Alle respect om ons nog steeds elk jaar op zo’n album te trakteren. Doe er gerust nog maar eentje bij. De inkleuring van Leonardo maakt het geheel af. Vooral de nachtelijke scènes getuigen van vakmanschap.
Na 70 afleveringen blijven De Blauwbloezen een unicum in de 9de kunst. “Koorddansers” bevestigt dit andermaal. Een album om meerdere keren te lezen. Je ontdekt steeds nieuwe grappen. Wij hebben ons een uurtje heerlijk ontspannen met de Chesterfield, Blutch en co. (HV)
www.sprokkels-en-brokkels.be